بهانه هاي روزمرگي را گم كردم از اين جا بود كه نگاه جلا پيدا كرد .

دست گرمي از ياد رفته را به خاطر آورد. گل باغچه سر به زير تر

 كمر راست كرد . و من بي تحمل لو رفتم براي اثبات تمايز زندگي كه

 مهر خوردم  و لابد حق را كه مي گفتند گرفتني است گرفتم ولي  حالا

 ديگر چه را كم دارم  براي روزهاي رسوايي .اين جا كه همه چيز

 مي سوزد چرا من بي خانمان درد سوختن هم ندارم .

سنفوني  آزادي هم كه ديگر به نا شنوايي من اثر نمي كند

 چه حسرتي داشتم روزي براي امروز و

حالا چه بغضي براي ديروز.